Makaron chiński z kurczakiem i warzywami

Dania kuchni chińskiej mają dwie zalety: robi się je bardzo szybko i są lekkostrawne. Można też zjeść furę takiego makaronu i człowiek nie ma wrażenia, jakby połknął starego bizona. Dlatego namawiam. Osobiście zakochałam się w pewnym makaronie i postanowiłam odtworzyć tę potrawę, którą równie dobrze można przyrządzić bez mięsa, jeśli ktoś postanowił wegetować warzywnie. Co do samego mięsiwa – tu również panuje dowolność. Można użyć piersi kurczaka lub na przykład wieprzowiny (bardzo szybko smaży się łopatka!) lub wołowiny, ale mięso należy pokroić naprawdę cienko, wręcz cieniusio. Jeśli zdecydujemy się na chińszczyznę, musimy kupić trochę egzotycznych produktów, ale wykorzystamy je przy kolejnych ucztach (rodzina będzie się domagać!), tak że bez obaw, zainwestujmy. Danie intryguje kolorami i robi wrażenie – zapewniam – dlatego nadaje się na kulinarny lans przed znajomymi.

Porcja dla 4 osób

SKŁADNIKI:

olej do smażenia

2 średnie marchewki

połowa średniego selera

2/3 średniego pora

½ czerwonej papryki

250 gr mrożonego groszku

1-2 grzybki mun

opcjonalnie garść świeżych kiełków fasoli mung (lub innych)

plasterek świeżego imbiru

1 łyżeczka octu jabłkowego

pierś kurczaka

200 gr makaronu vermicelli (przezroczystego)

Przyprawy: kostka rosołowa, sól, pieprz ziołowy, pieprz czarny, pieprz cayenne lub papryka chili lub i jedno, i drugie, Maggi, sos sojowy, cukier, przyprawa… kebab (to może dziwić, ale się sprawdza, naprawdę), przyprawa pięciu smaków, cukier, papryka mielona słodka (do kurczaka).

SPOSÓB PRZYGOTOWANIA:

Zaczynamy od wcześniejszego namoczenia 1-2 grzybów mun oraz pokrojenia kurczaka na dość cienkie i nieregularne kawałeczki, które polewamy odrobiną oleju i doprawiamy: solą, pieprzem ziołowym, czarnym i mieloną papryką.

Kiedy mięso się przegryzie, smażymy je na patelni bez tłuszczu (w przypadku gdy puści sporo wody, odlejmy ją i dodajmy do potrawy na samym końcu) i rumiane odkładamy.

Kroimy drobno miękkie grzyby i warzywa: marchewkę na ukośne cieniutkie! plasterki, selera w słupki, paprykę w ukośną drobną kostkę, a plasterek imbiru siekamy jak najdrobniej. Teraz por. Dzielimy go na trzy części: białą, najniższą odkładamy. Wykorzystujemy tylko część zieloną i zielonkawą.

Smażenie. Zaczynamy od wlania do sporego garnka (najlepiej z dość szerokim dnem) większej ilości oleju. To ważne, bo warzywa i makaron nie będą się sklejały. Nie martwcie się kaloriami, olej, zwłaszcza rzepakowy, to dobry tłuszcz, nie wyrządzi szkody, a ma duży wpływ na smak potrawy. Wrzucamy najpierw marchew z selerem, jako najtwardsze – niech odrobinę zmiękną, a my rozpuszczamy kostkę rosołową w odrobinie wrzącej wody. Do garnka po kilku minutach trafia papryka, kiełki, grzyby, a na samym końcu por pokrojony w piórka i groszek – warzywa zachowają dzięki takiej kolejności dodawania kolor. Nie zapominamy o częstym mieszaniu, mimo że nie ustawiamy pod garnkiem zbyt dużego płomienia. Czas na kostkę i przyprawy (wszystkie z wyjątkiem czerwonej, słodkiej papryki). Potrawa powinna mieć intensywny smak, ale radzę dodawać przyprawy stopniowo, żeby nie przesadzić – zwłaszcza, że i Maggi, i sos sojowy są słone. Koniecznie zrównoważmy tę nutę słodyczą, kuchnia chińska słynie przecież z przełamywania smaków. Warzywa smażą się około 8-10 minut, wszystko zależy od naszych upodobań, choć dla mnie podpowiedzią jest marchewka: nie lubię, kiedy zbytnio chrupie w zębach.

Gotujemy makaron. Tu uwaga, są różne odmiany makaronu, można się pomylić i kupić ryżowy, ale nieprzezroczysty. Wrzucamy go na wrzątek i rozdzielając co jakiś czas widelcem, trzymamy na ogniu pięć minut. Odcedzamy i porządnie płuczemy zimną wodą – dopiero wtedy kroimy i wrzucamy do potrawy. Całość mieszamy, jeśli jest taka konieczność, ponownie doprawiamy i jeszcze chwilę dusimy, żeby smaki się połączyły. Chwilę – bo inaczej makaron będzie się buntował i zacznie przywierać.

SPOSÓB PODANIA:

Danie możemy przyozdobić posiekaną kolendrą lub naszą rodzimą pietruszką. Lubię je jeść z surówką Kolesław.